1- این روزا چقدر این آرزو در آدم قوی می شه که دوست داری زمان رو به عقب برگردونی. برگردی به 10 سال قبل، نه اصلا به خیلی سال قبل؛ برگردی به اون موقعی که کوچیک بودی، همون موقعی که دست عروسکت تو دست، هرجایی می رفتی، هرکاری می کردی بدون اینکه بخوای نگران زندگی باشی. بدون اینکه بخوای فکر کنی ببینی چه اتفاقی برات می افته. بدون اینکه موقع نگرانی ها و مشکلاتت فکر کنی و نگران نتیجه ی تصمیمی باشی که می گیری. اینکه بدونی چه می شه و چه کار کنی.
امروز همون روزی بود که من رفتم سراغ اون عروسکم که همیشه دلم می خواست سر به تنش نباشه. همون که دلم می خواست موهاشو بکنم چون زرد بود. چشماشو در بیارم چون هم زشت بودند هم اینکه مدام تا تکونش می دادی پلک می زد و با این کارش نشونم می داد که اصلا به حرفایی که براش می زنم توجه نمی کنه. اما امروز خدا رو شکر کردم که هیچ کدوم از این بلاها رو سرش نیاوردم.
بچه ی خوبی بود. امروز کلی براش حرف زدم، گرچه هنوزم اون عادت قدیمی بی توجهی اش رو داشت و این وسوسه ام می کرد که دیگه این دفعه چشاشو در بیارم. (خیلی با خودم کلنجار رفتم تا قانع شدم که من بزرگ شدم!) دستشو گرفتم و کلی راهش بردم. خلاصه خیلی خوش گذشت. آخر شب هم گذاشتمش توی جعبه ش و درش رو قفل کردم!
2- آقا یه سوال! اون قدیما، قدیم قدیما که نه گوشی موبایل بود، نه 206، آقایون چه جوری با خانوماشون آشتی کنون راه می انداختند؟
3- یه کتابی دیدم که راههای زندگی عاشقانه رو آموزش می داد. راه های جالبی داشت:
- برای همسرتان یک سبد بزرگ از گل های گران قیمت سفارش بدهید!
- برای همسرتان کادوهای گران قیمت بخرید.
- همسرتان را غافلگیر کنید. برای مثال می توانید در کمد را قفل کنید، کلید آن را در جعبه بگذارید و آن جعبه را در جعبه های بزرگتر. آنها را کادو پیچ و به همسرتان تقدیم کنید.
( فکرش رو بکن! همسر مهربان صبح خواب مونده باشه، اداره دیره، مدیر بداخلاقه، شلوار همسر مهربان داخل کمده، کلید در جعبه بزرگ کادو شده، ببخشید داخل اون جعبه ریزه که تو اون جعبه های بزرگتره! خوب گمان می کنم بهتره با همان جعبه یکراست بروید به نزدیکترین محضر! )
